maandag 30 november 2009

"wie zijn nou de aapjes"

"Wie zijn hier de aapjes"

 

Het einde van de eerste dag, wat een indrukken hebben we inmiddels opgedaan, het lijkt alsof we er al een week zijn. We hebben afgesproken dat ieder "buddyteam" een dag verslaat. Vandaag zijn Peter (de K) en Mark aan de beurt. We hebben onze blog "wie zijn hier de aapjes" genoemd vrij vertaald naar "aapjes kijken". (daar komen wij straks nog op terug)

We hebben net voor de derde keer vandaag ons gewaagd aan het echte zuid Indiase eten, wat genieten we daar van. Voor het eten zijn we naar een echte Bollywood film geweest: Kurbaan: opoffering. Heel bijzonder; we hadden een echte Bollywoodfilm verwacht: drie uur lang met 10 songs erin en veel dans; de held trouw altijd met zijn prinses. Maar deze film was heel anders: het onderwerp was terrorisme. De held was terrorist en ging uiteindelijk dood. Veel bloed en soapscènes: een beetje Transformers meets 9/11. Wij kwamen er verward uit: hoe denkt dit deel van de wereld over terrorisme en wat is hun beeld van het westen. Een belangrijke les: Er zijn 5 miljard mensen die waarschijnlijk anders denken dan wij.

De middag stond in het teken van de sociaal assigments. De buddyteams gingen na de heerlijke Indiase lunch gezamenlijk op pad. Ging het ene team gelijk in de tuk tuk, de anderen gingen eerst een stukje de wijk in. Wij gingen met een tuk tuk (die wij voor 2 uur hadden gehuurd voor 300 roepie (= € 4,50) naar het deel van de stad waar de vissers wonen (aan zee). In de ochtend waren wij hier al langs gereden maar het trok ons beiden aan. In het visserdorp (je gaat echt driehonderd jaar terug in de tijd) zit ook een slum. Hier zijn wij doorheen gelopen en dat was werkelijk een cultuurshock. Wat een armoede. Toch waren de mensen druk bezig met hun eigen omgeving en leken de zij gelukkig (of in ieder geval vrolijk) en keken zij de ogen uit naar ons (maar eerlijk: wij ook naar hun). Peter had pennen meegenomen (Mark had ze nog in het hotel liggen) en die vonden gretig aftrek bij de plaatselijke jeugd. Het was leuk om te zien dat ook hier slimmeriken bijzaten. Er was een jongetje die op eens 4 pennen had. Nadat hij door Peter terug geroepen was (hé Young Boy) deelde hij heel lief met zijn vriendjes. We hebben deze dag geen andere westerse mensen gezien; eigenlijk ongelofelijk. Hoe moeten we ons nou eigenlijk voelen: shocked, bevoorrecht, maar ook ongemakkelijk: zie ons nou hier lopen? We zijn er nog niet uit!

 

In de ochtend na het ontbijt kregen we een korte uitleg van Arun over India. Toen de bus in om een indruk te krijgen van Chennai. Arun heeft ons vandaag laten zien welke verschillende werelden er zijn in India. In India leven eigenlijk allemaal verschillende werelden door elkaar heen: van de middeleeuwen tot de 21 ste eeuw en van het westerse moderne leven tot de slums waarin nog water noch riolering is. Een van de indrukwekkende plekken die we vandaag hebben gezien is een kleine Hindoetempel midden in een volkswijk. We konden daar gewoon meedoen er was weinig aandacht voor het feit dat we geen Hindoes waren. In de tempel leerde we weer wat over India. Het Hindoeïstische geloof is vergelijkbaar met open source software: iedereen kan er aan bijdragen en iedereen mag er zijn eigen invulling aan geven. Daarmee lijkt eigenlijk heel sterk de Indiase maatschappij getypeerd. Iedereen gaat eigenlijk zijn eigen gang en moet zijn eigen boontjes doppen. 

 

Eigenlijk hadden wij willen beginnen met de reis. Die begon voor velen iets na middernacht op donderdag. Om 5 uur hadden wij afgesproken op Schiphol. Na de gebruikelijke formaliteiten begon de reis. Die ging via Frankfurt rechtstreeks door naar Chennai. Wij kwamen aan om 23.45 uur (plaatselijke tijd) en Arun, Caroline en Michiel stonden ons op te wachten. De dames kregen een mooie sjaal en de heren kregen naast de sjaal ook een traditioneel hoofddeksel. (de foto wordt morgen geplaatst).  Na een indrukwekkende eerste auto kennismaking door de busreis na het hotel was er een kleine snack waarna iedereen rond 03.00 uur zijn/haar bed indook.


**********************************************************************

!Denk aan het milieu voor u besluit deze mail te printen!

De inhoud van dit e-mailbericht (en de bijlagen) is uitsluitend bestemd voor de geadresseerde(n). Mocht u dit bericht bij vergissing ontvangen hebben dan wordt u verzocht de afzender hierover te informeren, het bericht te verwijderen en het bericht niet openbaar te maken of op enige wijze te verspreiden of te vermenigvuldigen.

Aan deze e-mail kunnen geen rechten worden ontleend. De Gemeente Haarlemmermeer sluit iedere aansprakelijkheid uit die voortvloeit uit de elektronische verzending van dit bericht.

Gemeente Haarlemmermeer staat er niet voor in dat de integriteit van dit bericht behouden is gebleven noch dat dit bericht vrij is van virussen, niet is onderschept of vatbaar is geweest voor tussenkomst (door derden). Gemeente Haarlemmermeer betracht de grootst mogelijke zorgvuldigheid bij het voorkomen van virussen in de bijlage(n) bij dit e-mailbericht. Desondanks dient u zelf de bijlage(n) te controleren op de aanwezigheid van virussen en kan Gemeente Haarlemmermeer niet aansprakelijk worden gehouden indien dit bericht en haar bijlage(n) schade veroorzaken.

**********************************************************************

zondag 29 november 2009

De laatste blog
Zoals wij (Peter de K en Mark) zijn begonnen gaan wij ook sluiten.
Inmiddels zijn wij weer in Nederland. De aankomst op donderdag 26 november was zo laat dat de blog er bij ingeschoten is en de dag op het paradijselijk resort bood nog zoveel (excursie)mogelijkheden dat wij dit thuis op zondagmorgen (weer helemaal fris) schrijven.
Donderdag 26 november
Wij zijn (wederom gesplitst in twee groepen) naar IBM en Aqua Designs geweest.
Aqua Designs is een consultancy bedrijf dat veel te bieden heeft op het gebied van watermanagement zoals het schoonhouden van water. Een moeilijke opgave in India. Een aantal grote bedrijven als Coca Cola en Ford doen in India zaken met hen. (www.aquadesigns.in)
Na een introductie van Frans, die via een Indiase vriend van hem dit leuke contact mogelijk had gemaakt, kregen wij een typische bollywood introductie film te zien. Daarna een rondleiding door het bedrijf met uitleg over de aanpak van watermanagement (de al genoemde WA en Maxima zouden hier best mee heen hebben gewild). Nadat wij net als het personeel een koffiepauze kregen in de bedrijfskantine gingen wij terug naar de conferentiezaal waar een levendige discussie losbarste. Wat wilden deze heren ook veel van ons weten. Zij wilde nog wel een uur met ons verder praten maar ons volgende bedrijfsbezoek stond al op ons te wachten. Gelukkig kon Frans dit op professionele wijze oplossen. Na een foto met onze gesprekspartners werden de relatiegeschenken uitgedeeld. En tot onze verbazing kregen wij deze keer ook iets. (Een portefeuille met logo.) Na een hartelijk afscheid gingen wij op weg naar een , hoe kan het anders, een fantastische indiase lunch.
Zie de foto’s los van deze tekst
De andere groep ging naar IBM.
IBM heeft een grote vestiging in Chennai. We werden ontvangen door de plaatselijke CEO. De ochtend bestond verder uit een gesprek met een aantal managers, een bezoek aan de werkvloer en een uitleg over het HRM beleid van IBM. Wat erg leuk was dat we echt gesproken hebben met elkaar en maar beperkt hebben hoeven kijken naar PP presentaties. De beperkte omvang van de groep maakte het mogelijk over allerlei onderwerpen te spreken. Toen ik (Peter) vertelde dat ik 4 dagen in de week werkte viel het wel even stil. Maar opvallend was dat de arbeidsvoorwaarden eigenlijk best westers waren (22 vakantiedagen; ziekteverlof; zwangerschap verlof etc.)
Onze groepen kwamen weer bij elkaar bij het bedrijf HCL. Het door Peter (LC) geïntroduceerde bedrijf staat bekend om zijn revolutionaire management aanpak (voor Indiase begrippen). HCL is een heel groot bedrijf wat onder ander consultancy werk doet (www.hcl.in) met bijvoorbeeld Aegon als klant.
Werknemers eerst! Dit programma stond centraal in ons bezoek. Hier worden de werknemers aan alle kanten gevolgd, geconsulteerd en ingezet met als ultieme doel natuurlijk het goed bedienen van de klant.
Na een boeiende uitleg, waar Peter als leider van de delegatie een behoorlijke stempel op kon en mocht drukken, gingen wij de vloer op waar wij met de werknemers zelf mochten praten. Deze groep werknemers hebben de Aegon account onder hun hoede. Alles wat in de uitleg was verteld bleek meer dan waar. De medewerkers waren enorm trots op hun bedrijf en dat straalde er van af.
Ook hier was de tijd eigenlijk te kort. Nadat wij enorm uitgelopen waren gingen wij op weg naar onze laatste reflectiesessie waarin wij elkaar onder de loep namen. Van intellectuele natuurlijke leaders tot “lijm van de groep” leaders kreeg ieder hier zijn deel en bleek dat wij erg gegroeid waren en weer veel geleerd hadden.
Uiteindelijk pas om half 10 klaar en daarna op weg naar het paradijselijk resort “Fischerman’s Cove”. Eerst naar het visrestaurant aan zee (wat is het leven toch mooi) waarna wij onze kamers (zeg maar bungalows) toegewezen kregen. Op basis van je karma kreeg je een sleutel en had je prijswinnende bungalow. Het uitzicht was de prijs want alle bungalows waren hetzelfde. Kijk en geniet naar de bijgevoegde foto’s.
Een aantal nam voor één van de prijswinnende huisjes nog een laatste drankje om even tot rust te komen van een lange dag maar zeker ook ter voorbereiding van de echte laatste dag.
Er was nog zoveel te doen dat, ondanks dat wij een “vrije” dag hadden, iedereen erg vroeg uit de veren was. In twee of meertallen werd de omgeving wederom bezocht . Deels om de lokale economie nog een laatste impuls te geven, deels om iets rustiger de tempels te bekijken. Wij zijn nogmaals terug geweest naar de Shore tempel. Een indrukkwekende tempel die druk bezocht wordt. Achter deze tempel ligt in zee ook een tempel die tijdens het terugtrekken van de zee tijdens de tsunami heel even te zien was; nu is hij alleen met een duikpak te bekijken.
Tijdens deze bezichtiging kregen wij ook nog andere carrière mogelijkheden. Wij werden gevraagd door mensen om een foto te maken. Als tegenprestatie natuurlijk geen geld maar een vrolijke lach en werd er ook een foto van ons gemaakt. Zie de bijgaande losse foto
Nadat alle laatste roepies uitgegeven waren, een laatste diner op het resort (barbecue aan het strand) en dan op weg naar het thuis front.
Caroline, Anita en Arun hebben ons uitgezwaaid en toen begon de, toch wel lange reis.
De overstap in Frankfurt zorgde voor een laatste challenge. Bijna hadden wij de aansluiting gemist. Dit zorgde bij sommigen voor veel stress (die wilden toch wel heel graag naar huis) andere hadden enorm plezier. Uiteindelijk is het goed gekomen en kwamen wij keurig op tijd aan in Amsterdam.
Daar stonden veel van onze lieverdjes op ons te wachten, helaas kon niet iedereen er zijn. Dat weerzien werd nog even uitgesteld.
Wij kunnen terugkijken op een heel bijzondere, leerzame, waardevolle, mooie, contrastrijke, vrolijke, soms ook verdrietige, heerlijke, en zo kunnen wij nog wel even doorgaan reis. Wij hebben veel om over na te denken mee naar huis genomen. Vragen die door ons hoofd gaan zijn: wat gaat India in de wereld nog betekenen? hoe krijgen we een betere aansluiting tussen onze wereld en die van India?, blijft de democratie in leven met zulke grote inkomensverschillen?, wanneer gaat arm tegen rijk opstaan? Maar ook vragen over onszelf: hoe verhoud ik me tot anders denkende?, wat kan ik betekenen in een wereld die zo complex geworden is?, waar liggen mijn doelen in het leven? Antwoorden komen en gaan en geven ons de mogelijkheid om met verse ideeën een nieuwe inspirerende fase van ons leven in te gaan. Wij willen hiervoor naast onze reisleiders Arun, Caroline en Michiel en alle nieuwe managers vooral ook het thuisfront bedanken. Mede dankzij jullie is deze reis mogelijk gemaakt!!
DANK

nieuwe carriere kansen


foto's van het paradijselijke resort




foto's bij de laatste blog




donderdag 26 november 2009

De luxe suites

De Taj Hotel is er niks bij

De nieuwe managers worden gezegend

Door een wijze ...... Olifant.

De nieuwe managers op pad

Door een mooi natuurgebied gaan de nieuwe managers op pad om de wereld
te ontdekken.

woensdag 25 november 2009

Female power and empowerment en andere Indiaase zaken!






Woensdag 25 november

Na een zorgvuldige introductie van Anita wijden Jesu en Martin van Oikocredit ons in in de wereld van microkrediet en ontwikkelingsprojecten in India. Momenteel lopen er 66 projecten in India. Het aantal aanvragen is overweldigend want het is wijdverbreid bekend dat Oikokrediet mogelijkheid biedt voor microfinanciering.

Eerst maken we een tussenstop bij Head Office van Equitas (http://www.equitas.in/), een van de projecten van Oikokrediet). Mr Suchindrai geeft ons een introductie. Bij Equitas worden microkredieten (kleine leningen) verstrekt om de minder bedeelden de kans te geven een beter leven op te bouwen. Naast leningen worden cursussen gegeven of hulp geboden om voldoende kennis te verkrijgen een (klein) bedrijf te runnen. Daarnaast wordt educatie van de kinderen in het gezin fors gestimuleerd.

Leningen worden overigens uitsluitend aan vrouwen verstrekt omdat uit de praktijk is gebleken dat vrouwen beter te vertrouwen zijn als het gaat om terugbetalen. Leningen bedragen maximaal 300 dollar en lopen een jaar of twee jaar. Wekelijks of maandelijks moet er worden afbetaald. (De rente is overigens niet mis: minimaal 27,5%, vanwege overhead, inflatie en om risico in te dekken). Er wordt gestimuleerd om te sparen in –het voor vooral Indiaase vrouwen zeer gewaardeerde- goud.
Equitas werkt met een gedegen controle systeem om het proces van terugbetalen te monitoren. Om terugbetaling te optimaliseren worden groepen samengesteld die gezamenlijk verantwoordelijk worden gesteld voor terugbetaling; de sociale druk van de groep blijkt uiterst effectief. Om ook aan ongeletterde vrouwen duidelijk te maken dat ze voldoen aan de terugbetaling werken ze met simpel maar waterdicht stickersysteem. 70% Van de leningkrijgers heeft geen bankrekening.

Het vergroten van kapitaal is voor Equitas. een belangrijk doel: hoe meer kapitaal hoe meer mensen ondersteund kunnen worden. Het zal geen verrassing zijn dat het doel is zoveel mogelijk mensen te bereiken.


We bezoeken een bijeenkomst in Mylla Port, een van de slums van Chennai alwaar in de plaatselijke tempel de wekelijkse rentebetaling plaatsvindt. Met onze neus staan wij bovenop het zingen van de belofte en de terugbetaling we voelen ons Maxima's en Willem Alexanders die een Unicefproject bezoeken.

De volgende stop is bij S.M.I.L.E; een vergelijkbare organisatie als Equitas (http://www.microcapital.org/). Maar liefst 21 Indieers staan ons breedlachend op te wachten. In een klein zaaltje wordt het hele managementteam aan ons voorgesteld. We krijgen een film te zien waarin de missie, visie en waarden van de organisatie uit de doeken wordt gedaan. De powerpoint werd voor de verandering niet opgelezen maar in stilte getoond onder het mom van: u kunt toch ook zelf lezen? Net als bij Equitas bestaat het gehele team uit mannen, terwijl de microkredieten alleen aan vrouwen worden verstrekt. When jou empower a man you empower one person and when you empower a women a whole family. staat te lezen op de muur van SMILE. Er word tons een vast weer overheerlijke, Indiaase lunch aangeboden maar we moeten vlug, vlug naar onze volgende afspraak. Tijdens een lunch + lezing o.l.v. Mte V, Vijay Kumar, Chief represantive van het Nederlands Business Support Office in Chennai worden we bijgespijkerd over de do's en don'ts bij zakendoen in India en omgang met Indieers.

Na de lunch splitste de groep zich in tweeen. De helft toog naar Servion, de andere helft naar een ontmoeting met de Indiaase Neelie Kroes, Akhila Srinivasan:
"Akhila Srinivasan is currently the Managing Director of Shriram Investments Limited (a part of Rs. 5000 crore Shri Ram Group), is a prominent business woman of India. She is also associated with several social welfare activities and initiatives. She is the recipient of several awards, including Outstanding Women Professional Award (200-01) instituted by the FICCI.She is also honorary Dutch Consul in India, and is based in Chennai, South India. In addition, she holds the position of State President of the Art of Living Foundation for the state of Tamil Nadu, India."
Akhila, die na het faillissement van het Socialisme en Kapitalisme (haar woorden) Humanisme predikt, is niet alleen een van de 25 machtigste vrouwen van India maar blijkt een inspirerende en vooral humorvolle vrouw.

Servion (http://www.servion.com/) is een global consulting/ITbedrijf, ca 15 jaar geleden opgericht door 5 indiërs, die baasloos gewoon lol in hun werk wilde hebben. Met twee van de oprichters, Baskar Subramanian en Madhavan Srinivasan zitten we aan tafel. Al snel blijkt dat we met echte ondernemers van doen hebben; tijdens de voorstelronde worden serieuze vragen over onze bedrijven gesteld.

Servion is een 100% india's IT-bedrijf wat opereert in een niche-markt. Ze bouwen technologie gebaseerd op klantenervaring en klantverwachting. Eerst consultancy en dan pas bouwen. Tijdens de presentatie wordt veel gepraat en discussie over
informatie via werkkanaal (voor de techneuten).

Wat opvalt is dat Servion ook bezig is met MVO en hier recent een nieuw bedrijf heeft opgericht: GQuotient green Matters. In dit bedrijf hebben ze een manier bedacht om het energieverbruik van IT-hardware te reduceren. Dit geeft lager energienota's en helpt bedrijven groeien op een energiebesparende manier.

Als laatste vragen we aan Baskar wat zijn 5 lessen zijn voor succesvol ondernemerschap:
begin niet alleen, kies een partner(s)
een management - of financiële achtergrond is een pré
timing is belangrijk
weet waneer je wilt/moet verkopen
wees trots op wat je doet en straal het uit (have fun)


Om 19:30 haasten we ons naar het dakterras met zwembad voor het netwerkdiner. Via het Nederlands Business Support office spreken we met ca 15 bedrijven met een relatie met Nederland. Het is al snel geanimeerd en er worden vollop visitekaartjes uitgewisseld. Hans opent de avond met verve. Om 22:30 vertrekken de laatste gasten.

Morgen weer een nieuwe drukke dag met bezoeken aan Aquadesigns, IBM en HCL. We zijn benieuwd wat de dag ons dan weer brengt (nog meer auto-ongelukken, begrafenissen op straat, van-de-stoel-val-partijen, aanhoudingen door de politie, zieke vrienden? En niet te vergeten: wie krijgt de trofee?) Vandaag hebben we geleerd dat in India niets zeker is dat improvisatie aan de orde van de dag is.


Frans en Géke








.

dinsdag 24 november 2009

Dit is ook India


Happy family


Madras Medical Hospital



Ans bedankt dr. Ajit: 14 uur per dag 6 dagen in de week; 100 patienten per dag.















Een dag met hindernissen

De terugweg naar chennai

Stop1:
In Puducherry hebben we bij de Ganeshatempel ons laten inzegenen door een ECHTE olifant. Alle beetjes helpen, dus gezegend en wel begonnen we aan onze trip.

Stop 2:
Een van de managers was haar telefoon vergeten van het nachtkastje te halen, met de plaatselijke TNT express (tuktuk) werd deze door het hotel nagebracht.

Stop 3:
De staatsgrens, al wachtend hebben we de tijd gebruikt om onze ervaringen van de afgelopen dagen te overdenken en op te schrijven. Hoe zitten we in onze comfortzone en wat doet deze reis met ons. Wat hebben we tot nog toe geleerd en ervaren.

Stop 4:
De zgn. plaspauze, een aantal konden de 'spanning' van deze dag met hindernissen niet meer aan en moesten een sanitaire stop in de plaatselijke bush bush maken.

Onderweg hebben we kennisgemaakt met een echte mousson regen. Daarnaast voerde deze reis ons langs het platteland met prachtige rijstvelden.

Gelukkig was het weer droog toen we veel te laat bij onze 5e stop aankwamen.

Stop 5
Sun Pharmaceutical Systems
Op 2 uur rijden van Chennai is een dorp met een farmaceutische fabriek. Hier verwerken ze grondstoffen tot halffabriaken voor pillenfabrieken.
Het complex is uit het oude India van voor het opengaan van de grenzen in 1991. Je zou het kunnen vergelijken met een oostbloklandfabriek.
Wij zijn zeer vriendelijk ontvangen doro het volltallig managementteam. Omdat ze voor het eerst buitenlanders ontvingen die niet in hun branche werkzaam zijn, was het ook voor hun een bijzonder bezoek. Ze hadden apart cola en koekjes gehaald voor ons.
Onze 'leider' van dit bezoek Peter de Kruijk mocht vooral even apart met de CEO om verwachtingen af te stemmen.
Na een presentatie over het ontstaan en inrichting van de veiligheid van de fabriek, kregen we een rondleiding. Een rondleiding zoals wij ons die niet kunnen voorstellen. We mochten alles vragen en werden zonder helm of veiligheidsschoenen door het complex geleid.
Het was zeer indrukwekkend, alles proper, goed goeorganiseerd maar voor onze begrippen verouderd.
Helaas mochten we geen foto's maken.

Wat viel ons op:
- Apen op het complex (de fabriek ligt naast een reservaat)
- Brandbare vaten staan opgestapeld in het magazijn, waar wij zonder enige bescherming mochten kijken en lopen
- Als de jongste manager zijn verhaal vertelde, werd het verhaal nog eens verteld door de oudste manager vergezeld van nog eens extra uitleg

Stop 6
Na een afsluitend vragenrondje zijn we met het MT gaan eten in het beste restaurant vna het dorp. Een 'all you can eat'vegetarisch buffet voor 60 rps (0,90 Euro) per persoon.
Na het uitwisselen van de relatiegeschenken en de groepsfoto gaan we op weg naar ons volgend bedrijfsbezoek, het Medical Madras Mission.

Voordat we de volgende stop konden bereiken kwamen we bij stop 7
Stop 7
Staatsgrens, je staat een paar minuten stil met de bus, er is wat gedoe met papieren. Het lijkt een beetje op een grensovergang van vroeger maar helemaal duidelijk was het niet waar dit voor diende.

Stop 8
Na een rit die ons weer voerde van het platteland naar de drukke stad Chennai kwamen we bij het Medical Madras Mission.
Een high tech hospital dat gespecialiseerd is in hartchirurgie. De eerste indruk toen we binnenkwamen is alsof we een hotel binnenstappen, een kapelletje en veel schilderijen in barokstijl aan de muur. Dat beeld werd nog eens bevestigd toen we de lift instapten, rode vloerbedekking op de vloer en alles afgezet met donker hout. Heel wat anders dan wij gewend zijn in een onze steriele witte ziekenhuizen.
We werden in een soort huiskamer, de boardroom, ontvangen door dr. Ajit, hij is hoofd van de afdeling hartchirurgie. Na een filmpje kregen we een rondleiding door het ziekenhuis.
Wat maakt dit ziekenhuis zo speciaal:
- ze bieden zowel private zorg als zorg voor de 'armen';
- de behandeling is voor iedereen gelijk alleen de omstandigheden tav het verblijf verschillen. (klassensysteem)
- het is geen commerciële organisatie maar een missie gestuurde organisatie. Men wil zorg aan iedereen bieden en behandelt de patient als in de uitdrukking klant is koning.
- Door sponsering van grote bedrijven kan er zorg aan de armen worden verleend
Er komen veel rijke buitenlanders voornamelijk uit de Panafrikaanse landen naar dit ziekenhuis. Deze liggen op een speciale private afdeling en betalen de hoofdprijs. Daarnaast is er een afdeling voor de wat minder welgestelde indier, deze wordt ook behandeld. Ook al is hij niet verzekerd, maar de uitstraling van de afdeling is iets minder.
Ook mochten we, voorzien van een mondkapje en speciale overschoenen, een kijkje nemen op de intensive care, zowel de kinder- als volwassenafdeling. Ook hier waren we met stomheid geslagen, er lagen maar liefst 80 volwassenen op 1 intensive care afdeling. Dat kunnen wij ons niet voorstellen. De artsen werken hier van 8 uur 's ochtends tot 8 uur 's avonds, 6 dagen per week.
Bij het afscheid nemen werd Ans verblijd met een boeketje bloemen


Stop 9
Tijdens de rit naar ons volgend hotel stopten we voor een diner onderweg. Daarnaast kregen we gezelschap van een aantal studenten. In 4 groepen werden we door de jonge studenten meegenomen van het traditionele India waarin arrangementenhuwelijken plaatsvinden tot aan het huidige moderne India waarin nagenoeg iedereen studeert aan de Universiteit en man en vrouw allebei werken. Door het informele samenzijn hebben we een beetje meer inzicht gekregen in de hedendaagse belevingswereld van de hedendaagse jeugd

Stop 10
Taj Mount Road, ons hotel voor de komende 2 dagen. De bar sluit om 11 uur, wij komen hier om 10:30 uur aan. Speciaal voor ons blijft vandaag de bar tot 12 uur open.
Wij gaan nu hier gebruik van maken.

Veel Indiase groeten,
Peter La Croix en Petra Kamphuis.
Auroville, maandag 23 november 2009

Meteen het diepe van Auroville in: we starten de dag om 8.00 uur met een yogales. Ashtanga yoga bereidt je voor op het spirituele, door het lichaam van binnen uit te reinigen door oefening. En wat voor oefening! Bewonderende en verwonderde blikken gaan uit naar de gevorderde cursisten, die de ingewikkelde series bewegingen sierlijk uitvoeren, zichzelf daarbij letterlijk dubbelvouwen en waarschijnlijk ook nog op de voorgeschreven manier ademhalen. Het lijkt een gezonde en ook wat moeizame weg naar het hogere.

Auroville is een bijzonder mix van eenvoud, schoonheid en spiritualiteit in een prachtige, groene omgeving. Omdat de eenvoud ons in een paar opzichten te ver gaat, besluiten we na het ontbijt – zuurdesembrood, witte bolletjes, boter en jam – toch voor ’s avonds een hotel te gaan zoeken in Pondicherry. Arun en Michel nemen dat op zich. De rest splitst zich in een groep die vast naar Pondicherry gaat en een die Auroville verder gaat verkennen. De laatste groep stapt op een aantal bromscooters. Kumar wordt door André, een van de stichters van Auroville, meegestuurd om de weg te wijzen. Hij blijft ons de hele dag gidsen. André belt regelmatig om te vragen hoe het verloopt.


We stoppen voor koffie bij een locaal branderijtje. De koffie komt uit Zuid-India. Van dezelfde plantage verkoopt hij ook peper. Thee wordt in Zuid-India overigens minder gedronken dan in de rest van India – het is geen locaal product! Koffie is gebruikelijker. De eigenaar, Marc, laat zijn winkeltje/branderij zien. Hij exporteert naar kleinere winkels, in principe overal ter wereld. Voor ketens is zijn productie te gering. Marc regelt alles zelf, via internet.

We rijden door naar CSR, het Centre for Scientific Research. Onderweg wegwijzers naar oorden als ‘Sincerety’, ‘Verité’, ‘Rélevation’. CSR ligt bij ‘Discipline’. Bij ‘Earth Science’ blijkt het te gaan om een bouwmethode die in Auroville is ontwikkeld om ambachtelijk, snel en goedkoop te kunnen bouwen. Ter plekke van de bouw worden een soort bakstenen, in muurdelen of onderdelen van bijv. pilaren, gemaakt door persing van een
mengsel van aarde en water. Soms versterkt met metaal en cement, zoals in gewapend beton. Ook goten, zinkputten e.d. worden op deze manier gemaakt. Een soort prefab bouw, maar dan ambachtelijk. Geniaal. Het concept wordt inmiddels dan ook geëxporteerd. En het resultaat kan indrukwekkend zijn (zie foto’s). Ronde vormen, gewelfde kelders, en dat voor een methode waarmee een prijs is gewonnen voor hulp aan de armen…

Na de lunch bezoeken we de Matrimandir, de ´tempel´ die is gebouwd voor meditatiedoeleinden. We mogen er niet in. Samen met een groep bezoekende Indiers staren we naar het heiligdom vanaf een flinke afstand. Bijzonder is het in elk geval. Voor of na het werk wordt hij gebruikt door de bewoners van Auroville – in de tijd daartussen wordt er schoongemaakt of onderhoud gepleegd. Kumar komt er regelmatig. Hij is een jonge vent, geboren en getogen in Auroville. Zijn plek, zijn wereld. Hij weet er veel van. Vertelt weinig uit zichzelf. Wonen in Auroville is begerenswaardig. Terwijl Kumar mijn vragen beantwoord, haakt een man aan die graag wil weten hoe je een vaste bewoner kunt worden van de plaats, als je van buiten komt. Het toetredingsproces omvat onder meer een tot twee jaar werk voor de gemeenschap tegen kost en inwoning. Hoe dat nu zit met de gemeenschapsgelden, zijn we niet achter. Wel correspondeert deze ballotage met de houding van de bewoners: overtuigd van hun wereld, maar geen greintje zendingsdrang. Eerder individualistisch. Maar niet van onze Westerse soort. Individualisme en betrokkenheid gaan hier op een of andere manier samen.

We stappen op de scooter voor een bezoek aan een bedrijfje waar kaarsen en wierook geproduceerd worden. Opnieuw handwerk en alles met natuurlijke producten. Vijf vrouwen, jong en oud, zitten 8 uur per dag wierookstokjes te rollen: staafje, houtskoolpasta, geurpoeder. Vandaag ´sandalwood´. In een andere ruimte liggen de stokjes te drogen, opgestapeld vanaf de grond. De eigenaar van de werkplaats wijst ons een ´sandalwoord tree´ aan. Ook hij exporteert: de productie wordt steeds opgebouwd tot een te verschepen partij. De vrouwen hebben werk. Ik kan het niet helpen te denken aan hun handen. En aan Laita, die wat schuchter een paar vragen beantwoordde, maar niet die naar haar leeftijd. Lang geleden is haar kindertijd nog niet. Waarschijnlijk mag zij zich gelukkig prijzen in Auroville.

We reizen met onze bus naar Pondicherry. Mooie stad, gebouwd door Nederlanders en daarna aan de Fransen overgelaten. Hier kun je ook je Frans oefenen. De tijd om de plaats te verkennen is kort; morgenochtend is er een herkansing voor wie vroeg op wil. We eten in het hotel. Indiaas, dus lekker. En dan is er ineens, als een van de gerechten, biefstuk! Zeer doorbakken variant, dat wel. Zouden we India over een paar dagen echt beter begrijpen?
Zondaq 22 november 2009.

Na een goede nachtrust, verkwikt weer aan het ontbijt verschenen. Het is inpakken en wegwezen uit Taj Hotel Connemara. 10 uur stipt zijn we vertrokken met een – gelukkig – airco gekoelde bus. Want het is weer een warme dag vandaag. Ruim boven de 30 graden.
Het eerste deel van de rit ging nog door het hectische verkeer van Chennai. Eén grote chaos in die stad. Duizenden tuk-tuks die kris kras door het verkeer rijden en alleen maar toeteren. Grote aantallen brommers, waarbij de Indiase dames in de sari achterop de brommer zitten in de amazonezit. Veelal zit er ook nog wel ergens een kind tussen. En meestal alles zonder helm, Een boeiend schouwspel; je raakt niet uitgekeken. Talloze winkeltjes, gehuisvest in voor onze begrippen veelal krotten.
De rit zette zich voort door de "groene zone" van Chennai, beter bekend als de IT wijk. Uiteindelijk kwamen we aan op de Indiase "route du soleil", inclusief péage op Indiase wijze.

De eerste bestemming was Cholamandal, een artist village met een museum. Aldaar een kleine rondgang gedaan en de 'houses of artist" bekeken.
Vervolgens door naar Dakshina Chitra, een soort van openluchtmuseum waar verscheidene ambachten konden worden bekeken. Ook waren daar "gereconstrueerde huizen" zoals het Hindu house, Brahma house en agriculture.
Het werd tijd voor de lunch. Deze keer "at sea" in een prachtig resort met uitzicht op zee. De lunch was weer op typisch Indiase wijze; in één woord geweldig!
Twee vrienden van Arun voegden zich na de lunch bij ons. De twee mannen zijn studenten en waren met een 48-daagse "vision quest" bezig. In die periode blote voeten, zwarte kleding, zelf biologisch gekweekt voedsel maken en aan het eind 48 km met blote voeten de berg op als een soort pelgrimage.
De beide heren waren onze gidsen voor de bezoeken aan 3 tempels voor die middag. De eerste een groot complex vanuit de 5e/7e eeuw in de rotsen uitgehakt, maar nooit afgemaakt. Overigens hier een drukte van belang; het bleek vooral een toeristische trekpleister te zijn.
De tweede tempel was de Varaha Cave, een tempel gemaakt uit één rots. Zeer indrukwekkend allemaal, maar ook nog niet geheel klaar. Zal er ook nooit wel meer van komen. Het verhaal achter het niet afmaken van die tempels is dat bij het wijzigen van de Koning telkens een nieuwe hoofdstad werd aangewezen. Daarom vond men het weinig zin hebben de bouw af te maken.
De 3e tempel was wel af. We bezochten in Mahabalipuram de Shore tempel, een tempel aan zee.
Vervolgens met de 2 studenten naar hun beeldhouwatelier. Velen kochten een beeldje van het een of ander; de opbrengst is bedoeld als studiefinanciering voor deze studenten.



Inmiddels begon het al aardig te schemeren, dus snel op weg naar Auroville. Toch nog zo'n anderhalf uur Indiase snelweg rijden. Tijdens deze rit de tijd nuttig en aangenaam besteed door voor ieder een moment van reflectie in te bouwen.
Aangekomen in Auroville was het inmiddels pikdonker. En de lokatie: laten we zeggen dat we het allemaal een verrassende lokatie vinden. Een soort van bungalowpark op Indiase leest gestoeld met huizen her en der verspreidt. Blijven we de geplande beide nachten hier? Morgen lezen jullie het op deze blog => wordt vervolgd.

Met vriendelijke groet,

Hans & Ans (in cadans).

Programma India

Bericht vanuit India!!

Ik heb van Caroline en Michiel doorgekregen dat het niet mogelijk was berichten te plaatsen. Ze verwachten wel dat ze vanavond weer nieuwe berichten kunnen plaatsen!!

Groeten,
Natasja Kol
Programma-assistent de Nieuwe Manager

maandag 23 november 2009

Wierrook fabriek

Vandaag 22-11 zijn we naar een wierrook fabriek geweest.
Naast alle andere zaken maar dat komt snel in de echte blog.

zaterdag 21 november 2009

"wie zijn hier de aapjes?"

"Wie zijn hier de aapjes"

Het einde van de eerste dag, wat een indrukken hebben we inmiddels opgedaan, het lijkt alsof we er al een week zijn. We hebben afgesproken dat ieder "buddyteam" een dag verslaat. Vandaag zijn Peter (de K) en Mark aan de beurt. We hebben onze blog "wie zijn hier de aapjes" genoemd vrij vertaald naar "aapjes kijken". (daar komen wij straks nog op terug)
We hebben net voor de derde keer vandaag ons gewaagd aan het echte zuid Indiase eten, wat genieten we daar van. Voor het eten zijn we naar een echte Bollywood film geweest: Kurbaan: opoffering. Heel bijzonder; we hadden een echte Bollywoodfilm verwacht: drie uur lang met 10 songs erin en veel dans; de held trouw altijd met zijn prinses. Maar deze film was heel anders: het onderwerp was terrorisme. De held was terrorist en ging uiteindelijk dood. Veel bloed en soapscènes: een beetje Transformers meets 9/11. Wij kwamen er verward uit: hoe denkt dit deel van de wereld over terrorisme en wat is hun beeld van het westen. Een belangrijke les: Er zijn 5 miljard mensen die waarschijnlijk anders denken dan wij.
De middag stond in het teken van de sociaal assigments. De buddyteams gingen na de heerlijke Indiase lunch gezamenlijk op pad. Ging het ene team gelijk in de tuk tuk, de anderen gingen eerst een stukje de wijk in. Wij gingen met een tuk tuk (die wij voor 2 uur hadden gehuurd voor 300 roepie (= € 4,50) naar het deel van de stad waar de vissers wonen (aan zee). In de ochtend waren wij hier al langs gereden maar het trok ons beiden aan. In het visserdorp (je gaat echt driehonderd jaar terug in de tijd) zit ook een slum. Hier zijn wij doorheen gelopen en dat was werkelijk een cultuurshock. Wat een armoede. Toch waren de mensen druk bezig met hun eigen omgeving en leken de zij gelukkig (of in ieder geval vrolijk) en keken zij de ogen uit naar ons (maar eerlijk: wij ook naar hun). Peter had pennen meegenomen (Mark had ze nog in het hotel liggen) en die vonden gretig aftrek bij de plaatselijke jeugd. Het was leuk om te zien dat ook hier slimmeriken bijzaten. Er was een jongetje die op eens 4 pennen had. Nadat hij door Peter terug geroepen was (hé Young Boy) deelde hij heel lief met zijn vriendjes. We hebben deze dag geen andere westerse mensen gezien; eigenlijk ongelofelijk. Hoe moeten we ons nou eigenlijk voelen: shocked, bevoorrecht, maar ook ongemakkelijk: zie ons nou hier lopen? We zijn er nog niet uit!

In de ochtend na het ontbijt kregen we een korte uitleg van Arun over India. Toen de bus in om een indruk te krijgen van Chennai. Arun heeft ons vandaag laten zien welke verschillende werelden er zijn in India. In India leven eigenlijk allemaal verschillende werelden door elkaar heen: van de middeleeuwen tot de 21 ste eeuw en van het westerse moderne leven tot de slums waarin nog water noch riolering is. Een van de indrukwekkende plekken die we vandaag hebben gezien is een kleine Hindoetempel midden in een volkswijk. We konden daar gewoon meedoen er was weinig aandacht voor het feit dat we geen Hindoes waren. In de tempel leerde we weer wat over India. Het Hindoeïstische geloof is vergelijkbaar met open source software: iedereen kan er aan bijdragen en iedereen mag er zijn eigen invulling aan geven. Daarmee lijkt eigenlijk heel sterk de Indiase maatschappij getypeerd. Iedereen gaat eigenlijk zijn eigen gang en moet zijn eigen boontjes doppen.

Eigenlijk hadden wij willen beginnen met de reis. Die begon voor velen iets na middernacht op donderdag. Om 5 uur hadden wij afgesproken op Schiphol. Na de gebruikelijke formaliteiten begon de reis. Die ging via Frankfurt rechtstreeks door naar Chennai. Wij kwamen aan om 23.45 uur (plaatselijke tijd) en Arun, Caroline en Michiel stonden ons op te wachten. De dames kregen een mooie sjaal en de heren kregen naast de sjaal ook een traditioneel hoofddeksel. (de foto wordt morgen geplaatst). Na een indrukwekkende eerste auto kennismaking door de busreis na het hotel was er een kleine snack waarna iedereen rond 03.00 uur zijn/haar bed indook.

dinsdag 17 november 2009

Verlangen naar India


hallo allemaal

wij zijn bijna weg..we verzamelen de laatste relatiegeschenken en bellen nog wat met Arun.
Tot in Chennai

liefs van Michiel en Caroline

maandag 16 november 2009

Handig geitje

Nieuwe Vrienden,

Voor hen die graag in India hun pas geschoten fotoos vanaf hun telefoon willen bloggen, dan kan dat door de foto via de mail te sturen naar een speciaal mailadres. Het is niet de bedoeling om dit adres te posten, maar ik vertel het nog wel in het vliegtuig.

Alvast tot vrijdagochtend heel erg vroeg.

Greetinx Martin

Welkom!

Beste DNM 143-ers!
Welkom op jullie BLOG!
Hier kunnen jullie je ervaringen in India met bijbehorende foto's plaatsen!

Ik wens jullie een prettige reis en fantastische ervaring!

Groeten,
Natasja