Auroville, maandag 23 november 2009

Meteen het diepe van Auroville in: we starten de dag om 8.00 uur met een yogales. Ashtanga yoga bereidt je voor op het spirituele, door het lichaam van binnen uit te reinigen door oefening. En wat voor oefening! Bewonderende en verwonderde blikken gaan uit naar de gevorderde cursisten, die de ingewikkelde series bewegingen sierlijk uitvoeren, zichzelf daarbij letterlijk dubbelvouwen en waarschijnlijk ook nog op de voorgeschreven manier ademhalen. Het lijkt een gezonde en ook wat moeizame weg naar het hogere.

Auroville is een bijzonder mix van eenvoud, schoonheid en spiritualiteit in een prachtige, groene omgeving. Omdat de eenvoud ons in een paar opzichten te ver gaat, besluiten we na het ontbijt – zuurdesembrood, witte bolletjes, boter en jam – toch voor ’s avonds een hotel te gaan zoeken in Pondicherry. Arun en Michel nemen dat op zich. De rest splitst zich in een groep die vast naar Pondicherry gaat en een die Auroville verder gaat verkennen. De laatste groep stapt op een aantal bromscooters. Kumar wordt door André, een van de stichters van Auroville, meegestuurd om de weg te wijzen. Hij blijft ons de hele dag gidsen. André belt regelmatig om te vragen hoe het verloopt.


We stoppen voor koffie bij een locaal branderijtje. De koffie komt uit Zuid-India. Van dezelfde plantage verkoopt hij ook peper. Thee wordt in Zuid-India overigens minder gedronken dan in de rest van India – het is geen locaal product! Koffie is gebruikelijker. De eigenaar, Marc, laat zijn winkeltje/branderij zien. Hij exporteert naar kleinere winkels, in principe overal ter wereld. Voor ketens is zijn productie te gering. Marc regelt alles zelf, via internet.

We rijden door naar CSR, het Centre for Scientific Research. Onderweg wegwijzers naar oorden als ‘Sincerety’, ‘Verité’, ‘Rélevation’. CSR ligt bij ‘Discipline’. Bij ‘Earth Science’ blijkt het te gaan om een bouwmethode die in Auroville is ontwikkeld om ambachtelijk, snel en goedkoop te kunnen bouwen. Ter plekke van de bouw worden een soort bakstenen, in muurdelen of onderdelen van bijv. pilaren, gemaakt door persing van een
mengsel van aarde en water. Soms versterkt met metaal en cement, zoals in gewapend beton. Ook goten, zinkputten e.d. worden op deze manier gemaakt. Een soort prefab bouw, maar dan ambachtelijk. Geniaal. Het concept wordt inmiddels dan ook geëxporteerd. En het resultaat kan indrukwekkend zijn (zie foto’s). Ronde vormen, gewelfde kelders, en dat voor een methode waarmee een prijs is gewonnen voor hulp aan de armen…

Na de lunch bezoeken we de Matrimandir, de ´tempel´ die is gebouwd voor meditatiedoeleinden. We mogen er niet in. Samen met een groep bezoekende Indiers staren we naar het heiligdom vanaf een flinke afstand. Bijzonder is het in elk geval. Voor of na het werk wordt hij gebruikt door de bewoners van Auroville – in de tijd daartussen wordt er schoongemaakt of onderhoud gepleegd. Kumar komt er regelmatig. Hij is een jonge vent, geboren en getogen in Auroville. Zijn plek, zijn wereld. Hij weet er veel van. Vertelt weinig uit zichzelf. Wonen in Auroville is begerenswaardig. Terwijl Kumar mijn vragen beantwoord, haakt een man aan die graag wil weten hoe je een vaste bewoner kunt worden van de plaats, als je van buiten komt. Het toetredingsproces omvat onder meer een tot twee jaar werk voor de gemeenschap tegen kost en inwoning. Hoe dat nu zit met de gemeenschapsgelden, zijn we niet achter. Wel correspondeert deze ballotage met de houding van de bewoners: overtuigd van hun wereld, maar geen greintje zendingsdrang. Eerder individualistisch. Maar niet van onze Westerse soort. Individualisme en betrokkenheid gaan hier op een of andere manier samen.

We stappen op de scooter voor een bezoek aan een bedrijfje waar kaarsen en wierook geproduceerd worden. Opnieuw handwerk en alles met natuurlijke producten. Vijf vrouwen, jong en oud, zitten 8 uur per dag wierookstokjes te rollen: staafje, houtskoolpasta, geurpoeder. Vandaag ´sandalwood´. In een andere ruimte liggen de stokjes te drogen, opgestapeld vanaf de grond. De eigenaar van de werkplaats wijst ons een ´sandalwoord tree´ aan. Ook hij exporteert: de productie wordt steeds opgebouwd tot een te verschepen partij. De vrouwen hebben werk. Ik kan het niet helpen te denken aan hun handen. En aan Laita, die wat schuchter een paar vragen beantwoordde, maar niet die naar haar leeftijd. Lang geleden is haar kindertijd nog niet. Waarschijnlijk mag zij zich gelukkig prijzen in Auroville.

We reizen met onze bus naar Pondicherry. Mooie stad, gebouwd door Nederlanders en daarna aan de Fransen overgelaten. Hier kun je ook je Frans oefenen. De tijd om de plaats te verkennen is kort; morgenochtend is er een herkansing voor wie vroeg op wil. We eten in het hotel. Indiaas, dus lekker. En dan is er ineens, als een van de gerechten, biefstuk! Zeer doorbakken variant, dat wel. Zouden we India over een paar dagen echt beter begrijpen?